Voor de laatste ochtend mochten we uitslapen. De wekker ging
pas om 6u af. Het ontbijt was deze keer luxueuzer. We kregen gebakken eitjes
met spek en broodjes. We starten de dag met een stop aan een berg die leek op
een liggende zwangere vrouw en kregen de bijhorende legende te horen. Daarna
was het tijd om een korte wandeling te maken in Ormiston Gorge. Hier hoorden we
de geschiedenis van de eerste Aboriginals als officiële inwoners van Australië
en de gum three (speciale witte bomen). We hielden een pauze tussen de rotsen
om in de verte een rock wallabie te zien. Door de verre afstand waren we niet
onder de indruk. Met een korte stop werden de Ochre pits ook bezocht. Vlak voor
het eten was er tijd voor een verfrissende duik. Anke vond het water ijskoud en
liet het zwemmen over aan Liese en Yara en was daardoor fotografe van dienst.
Eenmaal uit het water was de omgevingstemperatuur heel aangenaam en was je snel
terug droog. Na de lunch was het tijd voor een bezoek aan the Simpson’s Gap.
Door de aanwezigheid van twee drinkende euro’s (soort kangoeroe) op een zeer
dichte afstand hebben we Simpson’s Gap niet echt gezien. Eenmaal de drinkende
euro’s weg hopten op de bergen zagen we er nog meer zitten. Ook spotten we een
baby rock wallabie. Na een uur foto’s trekken moesten we de trip weer verder
zetten en kwamen we terug aan in de bewoonde wereld van Alice Springs. We
werden als laatste aan onze hostel afgezet waar we voor de laatste keer een
afscheidsliedje zongen. Door vier dagen in the outback te leven werden we
overspoeld door luxe in onze family room 112. Na een verfrissende douche en een
reorganisatie van de bagage deelden we een taxi met franse opa naar Montey’s in
Todd street. Hier hielden we een reünie met het merendeel van de groep
(gelukkige was freaky-creepy guy niet aanwezig). Daar genoten we van halve
liters appel cider die erg goed in de smaak viel. Om deze te krijgen moesten we
ons paspoort laten zien om aan te tonen dat we ouder waren dan 18. Na lang
wachten en veel vragen kregen we eindelijk twee van de drie pizza’s. Toen
iedereen klaar was met eten, kreeg Anke uiteindelijk ook haar pizza. Nadat er
afscheid werd genomen van iedereen namen we de taxi terug naar onze hostel.
Toen we toekomen aan de hostel liep er een man achter ons op het domein,
waardoor we een spurtje zetten naar onze kamer. Dit kwam allemaal doordat
Tamara had gezegd dat het een onveilige buurt was. Eenmaal op de kamer
barricadeerde Yara de deur met onze bagage. Liese en Yara hadden de schrik
opgepakt en hadden een slaaplampje nodig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten